Prangalar vurdum ölümlerime.
Adaletin tecellisi sükûtlarımı konuşturdum.
Günah yükünü temizleyecek cezalar da verdim kendime.
Nankörce atılan tokatlara çığlıklar attım ben de.
Yokluğuma varlık sıfatını giydiren Rahman'a yürüdüm.
Somutlaştırdım tüm eylemlerimi yani.
Ben kimim?
Güncelliğimi yitirecek miyim yoksa bu imtihanda?
Dil ile sınırlı kalmayacak kadar değerli iddialarım var benim.
Sahi “iman ettik” demekle,
Sınanmadan bırakılacağımızı mı sanıyoruz?
Ey Aseman!
Biliyorum çok sitemkârım.
Günahlar bağlamış ellerimi.
Oksijensiz yanıyor genzim.
İmtihanın şartı irade iken,
Neden kazanamıyoruz bu ilk imtihanı ey Aseman!
İblis hep üstünlük mü taslayacak bize?
Çoğumuzu da şükreder bulamıyorum ey Aseman!
Sakın ola bu sınırı aşmayalım.
Şayet bu yasağı da aşarsak,
Zalimlerden oluruz ey Aseman!
Arzu ve ihtiraslarımıza hâkim olamıyor muyuz ne?
Hani ahde sadakat, söze bağlılık, emanete riayet?
Şu ağaca yaklaşma Aseman,
Yaklaşma dedim ey Aseman!
Sana onun bir düşman olduğunu söylememiş miydim?
Ah Aseman!
Biz nefislerimize zulmettik.
Haydi, bela taşları gelmeden,
Tövbelere yönelelim.
Rahman'ın rahmetinden ümit kesmeden,
Nefislerimizi kınayalım durmadan.
Yıkalım yeniden inşa etmek için,
Haydi, hep beraber.
Darul nimetten Darul belvaya,
Haydi, gidelim Aseman!
Cennet bahçelerinden, bela ve zorluk diyarına,
Alçalmaya ve yükselmeye,
Mutluluğa ve huzura...
Melekler gibi sabit değiliz biz ey Aseman!
Haydi, kabiliyet libaslarını giyip ulviyete gidelim.
İrade yolsuzluğuna bulaşmamış nefislerimizi götürelim başka cennete.
Fakat şimdi imtihan zamanı ey Aseman!
Eskitip yıpratan belalardan, taşlardan uzaklaşma zamanı.
Zira bilseydik darlık kadar bolluk da bir beladır ey Aseman!
“Haydi, sabredenleri müjdele”
Haydi, cennete gidelim.
|Muhammed Zeki Aygur
Adaletin tecellisi sükûtlarımı konuşturdum.
Günah yükünü temizleyecek cezalar da verdim kendime.
Nankörce atılan tokatlara çığlıklar attım ben de.
Yokluğuma varlık sıfatını giydiren Rahman'a yürüdüm.
Somutlaştırdım tüm eylemlerimi yani.
Ben kimim?
Güncelliğimi yitirecek miyim yoksa bu imtihanda?
Dil ile sınırlı kalmayacak kadar değerli iddialarım var benim.
Sahi “iman ettik” demekle,
Sınanmadan bırakılacağımızı mı sanıyoruz?
Ey Aseman!
Biliyorum çok sitemkârım.
Günahlar bağlamış ellerimi.
Oksijensiz yanıyor genzim.
İmtihanın şartı irade iken,
Neden kazanamıyoruz bu ilk imtihanı ey Aseman!
İblis hep üstünlük mü taslayacak bize?
Çoğumuzu da şükreder bulamıyorum ey Aseman!
Sakın ola bu sınırı aşmayalım.
Şayet bu yasağı da aşarsak,
Zalimlerden oluruz ey Aseman!
Arzu ve ihtiraslarımıza hâkim olamıyor muyuz ne?
Hani ahde sadakat, söze bağlılık, emanete riayet?
Şu ağaca yaklaşma Aseman,
Yaklaşma dedim ey Aseman!
Sana onun bir düşman olduğunu söylememiş miydim?
Ah Aseman!
Biz nefislerimize zulmettik.
Haydi, bela taşları gelmeden,
Tövbelere yönelelim.
Rahman'ın rahmetinden ümit kesmeden,
Nefislerimizi kınayalım durmadan.
Yıkalım yeniden inşa etmek için,
Haydi, hep beraber.
Darul nimetten Darul belvaya,
Haydi, gidelim Aseman!
Cennet bahçelerinden, bela ve zorluk diyarına,
Alçalmaya ve yükselmeye,
Mutluluğa ve huzura...
Melekler gibi sabit değiliz biz ey Aseman!
Haydi, kabiliyet libaslarını giyip ulviyete gidelim.
İrade yolsuzluğuna bulaşmamış nefislerimizi götürelim başka cennete.
Fakat şimdi imtihan zamanı ey Aseman!
Eskitip yıpratan belalardan, taşlardan uzaklaşma zamanı.
Zira bilseydik darlık kadar bolluk da bir beladır ey Aseman!
“Haydi, sabredenleri müjdele”
Haydi, cennete gidelim.
|Muhammed Zeki Aygur
 |
| MUHAMMED ZEKİ AYGUR EY ASEMAN! - 1... |
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder